BİR UMUTTUK.. YAŞANILASI..
Umuttuk
biz.. birbirimizin hayatının tam
ortasından vurulmuş.. usulca öpülen bir şefkatin masumluğuyduk zamanla
zalimleşen.. görünmez bağlarla kördüğüm
olmayı seçen çocuklar.. imkansızlıkların düğümlerinde ışığı arayan düğümleri
çözemedikçe vazgeçmeye yorgun birer savaşçı.. bağırdıkça daha çok sağırlaşan
sağırlaştıkça oralı bile olamayan birer bencil.. kimi zaman fazla fedakarlıkların
saçlarını okşadığımız birer saf..
kendini açık etmekten korkan, uzakla yakın arasında kalan birer
kararsız.. kimi zaman can sıkıntılarında ayaklarımızla yuvarladığımız sıradan
bir taş unutulmaya yüz tutmuş kullanılıp atılan bir köşeye.. yazın ortasında
kavrulan yangınların bir anlık kuraklıktan kurtulması gibi bir şeydik biz..
kelebeğin kabuğundan sıyrıldığı andan itibaren kısacık bir hayata kucak açtığı
acı gülümsemeleriydik .. İnadına asi bir çocuk, öfkesiyle yanan, sevgisiyle donup kalan,
vicdanıyla çökmüş omuzlara sahip birer gençtik biz.. Gözlerinin içine baktıkça
eriyen sonbahar karları gibiydik aslına zemin hazırlayan.. denizin güçlüğünü
ispatladığı bir akşamda dinginliklerde sandığımız güvenimizi şaşırtan fırtınada
alabora olmuş bir gemi.. beklenmedik zamanlarda kucak açan bir şans.. yıkık
döküklüğünden kurtulmaya aç birer yardım çığlıydık.. görüp göremediğimizden bile
emin olamadığımız kapkara bir gecede kayıp giden bir yıldızdık dilekler
dilenen.. kuş misali ordan oraya savrulan gökyüzlerimiz vardı.. tel örgülerden
atlamaya çalışırken bacağımıza atılan çiziklerimiz vardı acıdan kıvrandıran..
devrik cümlelerdik noktaya hasret kimi zaman.. kimi zamansa tek cümlelerle
buruşmuş kağıttan taşan kelimelerdik.. tüm bunlara rağmen tek bir gerçek vardı
o da bir tek biz olmaktı..olmadı umuttuk biz yaşanılası..
